[Przeglądaj za pomocą PicLens]

 

Szorty Trooper:

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

 

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Nowe szorty od Surpusa

Zaczynamy od pierwszej linii na samym dole buta, sznurówkę wkładamy od góry z jednej i drugiej strony dziurek tworząc pierwszy stopień naszej drabinki. Po pierwszym przeciągnięciu zarówna lewa połowa sznurowadła  jak i prawa powinna mieć taką samą długość. Trzymając buta czubkiem od siebie łapiemy za lewe sznurowadło i od wewnętrznej strony przeciągamy je za trzecią dziurkę wyciągając je na zewnętrzną stronę i przekładamy ją na druga stronę tworząc trzeci szczebel naszej drabinki.  Powtarzamy znów ten sam manewr po prawej stronie buta, przeciągamy po prawej stronie przy 5 otworze i przekładamy na lewą stronę tworząc piąty szczebel naszej drabinki. Przeciągamy teraz na ostatnią dziurkę zamykając pracę nad lewą stroną naszego sznurowadła. Z prawym sznurowadłem wszystkie kroki wyglądają analogicznie z tym, że zaczynamy przewlekanie od 2 oczka tworząc drugi szczebel drabinki. Po tym zabiegu przeciągamy po wewnętrznej stronie buta do pierwszej wolnej dziurki, przewlekamy i przeciągamy na drugą stronę. Powtarzając te kroki otrzymamy ostatecznie drabinkę wraz z wyciągnięciem sznurowadeł na zewnątrz.

Na zdjęciach o wiele jaśniej będzie widać

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Jak wiązać sznurowadła w drabinkę.

Jak każda adaptacja filmowa niesie za sobą konsekwencje. Twórcy prześcigają się w interpretacji tekstu dodając, odejmując, łagodząc, a często pomijając wątki z pierwowzoru, czy diametralnie zmieniając zakończenie rozbudowując je na potrzeby filmu. Wierność pierwowzorowi często sprawia, że film staje się mniej atrakcyjny. Czy na pewno? W niniejszym cyklu  postaram się wykazać różnice między książką „Mechaniczna Pomarańcza”  Anthony’ego Burgessa, wersja R. a filmem w reżyserii  Stanleya Kubricka  z roku 1971.

SCENY NIEZAWARTE W FILMIE

Dwa akty z pierwszego rozdziału  książki nie są pokazane w filmie.

Atak na starego profesora z książkami. Jest to pierwszy przejaw przemocy i brutalności Alex’a i jego trzech kumpli. Napadają go zaraz po wyjściu z baru Korova, jest to mały figiel na otwarcie wieczoru. Z wyjaśnienia Malcolma McDowella dowiadujemy się, że scena ta została sfilmowana, ale nie zawarta w produkcji, gdyż aktor – Billy Russell grający starego profesora, rozchorował się i nie był dostępny podczas kręcenia scen, gdy Alex ponownie napotyka swoje byłe ofiary, już po leczeniu.

Obrabowanie sklepu Slouse’a,  pobicie właściciela sklepu i jego żony.

W pierwszym rozdziale również Alex i jego gang kupują przekąski i drinki dla grupki starszych pań. Jest to pewnego rodzaju łapówka dla zapewnienia im alibi pokrywającego ich napad na sklep Slouse’a.  W razie przyjazdu policji, starsze panie miały zapewnić ich, że chłopcy cały czas siedzieli w barze i nigdzie się z niego nie ruszali.  Scena ta została sfilmowana, ale nie używa w filmie.

W powieści Alex bity jest przez strażnika więziennego. Film nie pokazuje tego, jednak Alex wspomina o tym w narracji.

Jak zauważamy, ostatni  21 rozdział książki nie został sfilmowany. W tym rozdziale Alex napotyka Pete’a trzeciego członka z jego oryginalnego gangu, którego znacznie wycięli w filmie. Dorósł poza swoją przestępczą drogą i ożenił się.  Alex zdawał sobie sprawe z tego, że pragnie tego samego, ale wierzył ze jego przemoc była nieuniknionym produktem jego młodości.

Brak sceny z wepchnięciem Durango 95 do wody. Po rozboju w domu pisarza pokazany jest od razu powrót do baru Korova. W barze tym siedzi grupka „snobów z pobliskiego studia telewizyjnego „, kobieta zaczyna śpiewać „Ode do radości” po niemiecku. Dim zaśmiał się, gdy skończyła śpiewać. Zdenerwowany Alex walnął go swoją laską z całej siły po nogach tłumacząc, że jest niewychowany i nie potrafi zachować się w miejscu publicznym. W książce za ten wybryk Dim dostaje od Alexa „po ryju”.

ZMIANY W KREACJI BOHATERÓW 

W Filmie Alex jest nieco bardziej podatny na manipulacje, co przedstawione jest           w kilku scenach. W powieści, wtrącony do więzienia Alex  oraz jego współwięźniowie brutalnie pobili mężczyznę, który właśnie trafił do ich celi. Pobity został za bycie utrapieniem dla nich. Przypadkowo Alex zabija owego więźnia. Przez trwałą przemoc Alex zostaje wybrany do odbycia terapii techniką Ludovico, która miała wyleczyć go z przemocy raz na zawsze. Jednakże w filmie Alex zgłasza się jako ochotnik do leczenia i jest wybrany, aby wziąć w nim udział za dobre sprawowanie. Podobnie, gdy odwiedzają go rodzice w szpitalu  Alex grozi im, podczas gdy w filmie bardziej subtelnie stara się grać na ich uczuciach wywołując w nich żal i poczucie winy. Zachowanie Alexa w stosunku do kapelana więziennego jest podobne.

P.R Deltoid kurator Alexa w powieści sprawia wrażenie mającego  i pokazującego moralny autorytet pomimo nie powstrzymania Alexa przed okłamywaniem go, angażowaniem się w przemoc pomimo jego protestów.

Film: Kocia dama, do której domu włamuje się Alex posiada dużo seksualnych dzieł sztuki, np. ogromnego penisa, którym Alex nieumyślnie ją zabija. O żadnym z tych dzieł nie ma mowy w książce. W powieści również, „Kocia dama” jest starszą kobietą, w filmie przedstawiona jest jako 40-latka.

cdn.

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Mechaniczna Pomarańcza. Film vs książka odc. 1

[Przeglądaj za pomocą PicLens]

 

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Galeria: 14.04.2012 Horrorshow,Bulbulators,Charge 69 i Karcer

Cena kurtki to 110 £ (na oficjalnej stronie Merca)

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Kurtka Merc London Dunston Harrington style jacket

The Last Resort- skinhead shop

Nazwa zespołu została zapożyczona od założonego w pierwszej połowie lat 80-tych nieopodal stacji Aldgate w Londynie sklepu odzieżowego, będącego mekką skinheadów, dla niektórych wręcz drugim domem (choć sprzedawano tam również ubrania dla punkowców oraz w stylu rockabilly). Sklep był własnością Mickiego French’a oraz jego żony Margaret French, obojga bardzo szanowanych w środowisku. Do ‘The Last Resort’ można było wejść ot tak, było to miejsce spotkań i nikogo nie ponaglano do dokonania zakupu nawet jeśli siedział w sklepie kilka godzin. Wnętrze zdobiła nienaturalnej wielkość postać Marilyn Monroe spoglądająca z góry na klientów. Warto wiedzieć, że crucified skinhead- najpopularniejszy wśród skinheadów tatuaż- symbol ‘ukrzyżowania’ przez opinię publiczną, pochodzi właśnie ze sklepu

The Last Resort. Tłumy skinheadów z całej Anglii a nawet innych państw zbierały się na Goulston Street pod sklepem najczęściej w niedzielne popołudnia.
Oryginalny katalog z lat 80-tych znajdziecie tutaj.

Na drugim planie za „Last Resort kids” piękne, choć pokaźnych rozmiarów, nogi Marilyn Monroe.

Niebieski neon zdobił wejście do sklepu.

The Last Resort- kapela
Skład zespołu zawiązał się w słonecznym nadmorskim miasteczku turystycznym chętnie odwiedzanym przez zapracowanych londyńczyków podczas urlopów- Herne Bay (obecna populacja: trochę ponad 35.000). Wszyscy jednak przebywali tymczasowo lub na stałe w Londynie. Wokalista Roy Pearce był technicznym zespołu Manace podczas ich tras jako support Sham 69. Dołączył do niego basista Arthur ‘Bilko’ Kitchener wówczas 32-letni weteran przemysłu muzycznego, gitarzysta Charlie Duggan i perkusista Andy Benfield.
Podobnie jak The 4-Skins, chłopaki z The Last Resort zdecydowanie starali się być kojarzeni wizerunkowo i muzycznie z ruchem skinheads. Jedynie Arthur nie był skinem ale starano się ukryć ten fakt i biedny zawsze nosił czapkę. Muzyka była ostra i surowa, teksty- proste i bezpośrednie- traktowały o przemocy, życiu na ulicy, zakłamaniu klasy rządzącej, nienawiści do policji, codzienności życia. Nic oryginalnego chciałby się powiedzieć. Jednak właśnie ta surowość niesamowicie trafiała. Album „A Way of Life- Skinhead Athems” z 1982 roku to cała masa świetnych i niezapomnianych numerów. Wymienię choćby „Violence in our Minds”, „Working Class Kids”, „King of the Jungle”, „We rule OK”, “Skinheads in Sta-Press”, “Rebels With a Cause” czy “Resort Boot Boys”. Choć zespół wydał jeszcze parę albumów w tym na przykład split album z Combat 84 “Death or Glory” i istnieje do dzisiaj, pierwsza płyta to zdecydowanie pozycja obowiązkowa. Roi Pearce nagrał również album z The 4-Skins „A Fistful of 4-Skins”- moi zdaniem ich najlepszy: „Betrayed”, „Waiting for a Friend”, „City Boy” i wiele innych to klasyki muzyki Oi.

Tekst oryginalnie napisany przez Janika. Opublikowany za Jego zgodą.

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Biografia Last Resort.

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Vlepki CoL’a

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Anti-Flag na Woodstocku

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Recenzja Albumu – Tattoo Soup

Serdecznie zapraszamy – Clothes of London.

Przeczytaj wpis na blogu: Clothes Of London.

Warhead Festival vol. IV